Wandelweekend Niel bij As, 2025.
29 augustus 2025
Het is vroeg opstaan, 7:00 uur gaat de wekker. Gisterenavond nog even het lijstje nagelopen; heb ik alles bij mij, niets vergeten? Want je zult zien dat het net even wat meer Spartaans is dan gedacht. Voor het eerst na zoveel jaar weer eens met een tent er op uit. Maar nu eerst naar Schiedam. Guido ophalen, kijken of hij echt wel wakker is geworden na een nacht op zijn nieuwe matras.
Het is een warm weerzien op de parkeerplaats en na het nodige stouwwerk om al zijn spullen aan de hongerige laadruimte van de auto toe te vertrouwen, kunnen wij de reis van ruim 2,5 uur aanvangen.
Met Guido zit je nooit om een onderwerp verlegen, altijd wat te verhalen. Het is dan ook niet vreemd dat de tijd vliegt en we ondanks enkele files voor ons gevoel snel op de plaats van bestemming zijn: Niel bij As nabij Nationaal park de Hoge Kempen en de Mechelse Heide in het Belgische Limburg.
Walter en Peter zijn er al en krijgen een rondleiding van onze gastvrouw Elke, een jonge moeder, vriendelijk en energiek, die ons onze plek wijst: een grasveld van 16 bij 18 meter, beschut door twee stokoude eiken. Er is zelfs een vlonder, vuurplaats en een “kot” met een Porta Potti. Luxe dus!
Na een drie kwartier stoeien met de tentstokken (en dan spreek ik voor mijzelf) staan de tenten fier overeind, zou onze host zeggen. Inmiddels loopt het tegen één uur en wordt het tijd om de meegenomen lunch aan te spreken.
Met verbazing moet ik vaststellen dat er van Spartaans weinig sprake is als het om kookgereedschap gaat. Peter heeft een krat gevuld met potten, pannen en allerlei soorten gasbranders meegenomen. Ik dacht even dat het de uitverkoop van Blokker was.
En als het om koffie gaat dan hoeven we ons zeker geen zorgen te maken, de plaatselijke Barista kan wel sluiten.
Nadat het nodige is genuttigd, de waterflessen zijn gevuld en de route in de telefoon is gezet, gaan wij op pad. Op naar de Bosbeekvallei. Wat hebben we een mazzel (of worden de gebeden verhoord?); naarmate de dag vordert breekt de zon steeds meer door.
Het zal een ‘korte’ wandeling worden en het gebied kent geen of nauwelijks hoogte- verschillen zoals in het Nederlandse deel van Limburg, zo wordt mij verteld. Maar dat ken ik bij deze jongens, die gewend zijn om 12-15 km weg te stappen alsof het niets is.
De route heet niet voor niets Bosbeekvallei, dat suggereert toch dat er een hoogteverschil is? Maar vallei betekent niet dat het op en neer gaat en dat is gelukkig het geval.
Wij duiken dus de vallei in die bezaaid is met heel oude eiken en beuken van wel 100 jaar en ouder, met daar tussendoor meanderend, een beek. Hier wordt aan natuurlijk beheer gedaan: veel dode en omgewaaide bomen blijven gewoon staan of liggen.
Aanvankelijk denken wij dat het er de laatste weken erg veel geregend heeft, want een gedeelte van het bos staat onder water. Tot we via een pad bij de oorzaak komen. Een bever heeft de beek afgedamd en een hoogteverschil van wel zeker een meter gecreëerd.
Knap stukje bouwwerk.
Walter weet in de buurt nog een kapelletje wat misschien het bezoeken waard is. Dat kan wel, maar dan moeten we snel zijn want het nonnetje dat er is, moet naar de tandarts. We mogen wel even binnenkijken. Een redelijke boerderijschuur, met mooie glas in lood ramen. Na onderzoek blijkt het een streekkerkje, opgedragen aan Sint Michael, waar elke zondag een Tridentijnse hoogmis wordt gehouden (Latijn) met Gregoriaanse gezangen.
De vallei is erg gevarieerd, vennen met rijk grasland en akkers afgewisseld met bos.
Opvallend is de afwezigheid van vogels. Het is rustig maar dat kan aan het seizoen liggen. Alhoewel… in de gesprekken is het niet rustig, daar gaat het over allerlei vreemde vogels.
Ik dacht dat ik de meeste vogels wel kende maar er komen er nu een aantal voorbij, daar heb ik nog nooit van gehoord.
Als je niet beter zou weten dan zou je denken dat er met je voeten wordt gespeeld.
Ken jij ze? Snor, Purperkoet, Zwarte ibis, Notenkraker, Flierefluiter, Kwak. Afijn het zijn er te veel om op te noemen. En het gaat natuurlijk niet alleen over vreemde vogels, er wordt heel wat afgekletst.
Na nog een aantal omzwervingen, is het alles bij elkaar nog ruim 8 km voor wij terug bij onze tenten zijn.
Na een opfrisbeurt gaan Peter en Walter inkopen doen, maar niet voordat wij de tarp hebben opgezet. De lucht begint te betrekken en we vermoeden dat er een buitje aan zit te komen.
Het eten is goed en wel op tafel gezet en we hebben ons net onder de tarp geïnstalleerd of het komt met bakken uit de hemel! De tarp doet waarvoor die is meegenomen. En we zijn nog niet klaar, of de regen houdt op en kunnen we onze afwas doen onder de aanwezigheid van een dubbele regenboog.
Het is supergezellig, zeker zo bij het kampvuur met een biertje, maar dan slaat toch de vermoeidheid toe en lonkt het matras en de stilte van de nacht…
Stilte? You wish!!
Wat een herrie, ik doe geen oog dicht. Nachtgeluiden? Ik dacht dat uilen andere geluiden maakten.
30 augustus, Dag 2.
Na een rusteloze nacht, want het is toch wennen zo’n matje en een veel te warme slaapzak, redelijk vroeg mijn tent uit. Tijd voor mijn stille tijd. En gelegenheid om mijn ontbijt (havermout) klaar te maken. Daarna openen we met elkaar de ochtend met gebed.
Er wordt ontbeten en de lunch klaargemaakt. Vervolgens heeft Walter een aantal stukken uit de bijbel en het Dagelijks Woord gelezen.
De weersverwachting voor vandaag is wisselend, maar wij geloven dat het droog blijft en vertrekken naar het Nationale park De Hoge Kempen op een afstand van ongeveer 10 km voor een tocht van ca. 20 km.
Aangekomen op het startpunt blijkt het een drukbezocht wandelgebied te zijn. Tientallen wandelaars lopen daar, met of zonder hond, alleen of in groepen en ik heb een beetje het gevoel in een stadspark terecht gekomen te zijn met aangelegde betonpaden. Na enkele honderden meters gaan de paden over op gewoon leem en krijgen ze een natuurlijk karakter en lost het aantal wandelaars langzaam op. Op het uitzichtpunt Mechelse Heide klonteren de mensen wel weer even samen, maar na de bekende groepsfoto kunnen we ook deze drukte achter ons laten. Het uitzicht is overigens schitterend.
Dit is weer een heel andere omgeving dan waar wij gisteren waren. Heide, afgewisseld met bos en sterk geaccidenteerd. Het terrein is sterk bepaald door een zandafgraving waardoor
een flink meer is ontstaan. De natuurwaarde is overigens hoog, erg gevarieerde begroeiing maar ook schitterende panorama’s.
Dan begint Peter onverklaarbare buigingen te maken. Wij denken nog dat hij vriendelijk naar ons wil zijn, maar al gauw blijkt dat het gaat om waarnemingen van het soort mestkever en in andere gevallen een salamander of zwammen.
Na het kruisen van het meer is het stijl omhoog naar een volgend hoogtepunt waar we even pauzeren en genieten van het uitzicht en kennis maken met wederom Belgische dames. Het contact is kortstondig, want wij verstaan de dames niet. Ze zijn van het Rouge du Roussillon ras, een schapenras uit Algerije en spreken hoegenaamd onze taal niet.
We vervolgen onze wandeling en het valt op dat het terrein erg veel onnatuurlijk ronde kuilen heeft. Uit nadere informatie blijkt dat het terrein in de Eerste Wereldoorlog de functie van militair oefenterrein had. Het is duidelijk dat de onnatuurlijk ronde gaten resten van bomkraters moeten zijn.
Na het verlaten van de heide kruisen wij de Steenweg naar As en duiken het Mechels bos in. Een duidelijk aangelegd bos met strakke lijnen en aangelegde paden. Hier gebruiken wij de lunch.
Als wij de verlaten spoorlijn oversteken wordt de natuurwaarde hoger, de vochtigheid neemt toe en de varens evenredig, een natuurlijk ontwikkeld bos. Wij komen uit bij een meer welke uitzicht geeft op twee forse /steile, schitterend begroeide heuvels. Ik vermoed restanten van mijnbouw. Wij vervolgen onze weg door het nemen van een steile klim richting het verlaten spoor. We kruisen deze wederom, dalen af en worden ‘gedwongen’ om burgerlijk ongehoorzaam te zijn, anders moeten we zeker honderden meters omlopen. We negeren het bord: Verboden toegang Privé.
Voor mijn gevoel hebben wij dan al 16 km gelopen maar helaas, mijn voeten geven een ander signaal dan de werkelijkheid. Het zijn er slechts 13 als wij bij het startpunt aankomen.
Alvorens naar de camping terug te rijden gaan we nog even langs bij de supermarkt voor ons avondeten.
Als Elke nog even langskomt om te vertellen dat zij die avond niet thuis zijn omdat zij een buurtfeest hebben, regelt Walter nog 8 eieren voor de volgende ochtend. Dat is wel lekker, een gekookt eitje voor bij het ontbijt.
Het avondeten wordt barbecue met een salade van…. ja, we zijn de sla vergeten.
Met een beetje fantasie wordt er toch een heerlijke salade gemaakt en samen met de hamburgers, kipsaté, worst en lamskotelet en het stokbrood vormt het een heerlijke stevige maaltijd. Een lekker rood wijntje erbij en je kunt ons wegdragen.
Je zult het niet geloven, maar Walter was zo moe dat hij als eerste naar zijn tent vertrekt.
Niet veel later zullen ook wij vermoeid, maar met een goed gevoel over de afgelopen dag onze tenten opzoeken.
31 augustus, Dag 3.
De hele nacht heeft het af en aan geregend.
Als ik om 6 uur wakker wordt regent het nog/weer. Ik besluit nog even te blijven liggen.
Zo rond een uur of 8 beginnen de anderen zich te roeren. Het regent nog steeds en we denken erover om het ontbijt bij Walter in de tent te houden.
Ik zit dan in mijn tent, heb stille tijd en maak mijn havermout klaar.
Als ik die op heb, voeg ik mij bij de groep en is het inmiddels droog. Er wordt besloten buiten de dag te starten met gebed, ontbijt en een stukje lezen uit de bijbel.
Na het ontbijt ziet het er naar uit dat het verder droog gaat blijven. We besluiten alles zoveel als mogelijk op te ruimen maar de tenten te laten staan om te kunnen drogen en pas na de wandeling van die ochtend de lunch daar te gebruiken en de tenten op te breken.
Iets voor half twaalf vertrekken we voor de Bosbeekvallei route 2
Deze route loopt voor een groot gedeelte langs de eerder gelopen wandeling van vrijdag maar toont verrassend genoeg toch weer andere kanten van het gebied.
Wij zitten aan de rand van het bos en komen zo dicht bij de bebouwing als ook plots een buizerd ons pad kruist. Dan duiken wij weer het bos in waar de rust ons overvalt. Het is zondag en dat merk je. Het was de vorige keer hier al rustig maar nu zie je bijna niemand.
Als wij weer het bos uitkomen, horen we de buizerd roepen en zien hem boven de bomen cirkelen. Altijd weer machtig om te zien.
De wandeling van gisteren zit nog in de benen en we besluiten een afslag eerder te nemen, maar dat wil niet zeggen dat je dan ook eerder thuis ben hè. Toch nog ruim 8 km aangetikt.
Na de lunch kunnen we de tenten droog inpakken. Daar hadden we aan het begin van het weekend niet op gerekend. Eerlijk gezegd was ik ervanuit gegaan dat wij het hele weekend regen zouden hebben, dus dit is meer dan een cadeautje.
We pakken onze spullen op en na een potje Tetris met onze bagage in de auto nemen wij afscheid van elkaar en vangt onze terugreis aan.
Conclusie:
Schitterende omgeving, mooie mensen, heerlijk weekend en lekker moe.
Frank Rammeloo
Gewandelde routes:
Dag 1. Bosbeekvallei
Dag 2. Topwandeling Terhills
Dag 3. Route Station As
