Verslag: Meerdaagse hike – Drenthe, 8 t/m 10 mei 2026

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik een beetje opzie tegen het weekend; waarom? Ik had en heb geen idee. Het is alsof ik niet van huis wil. Niet weg van mijn bekende, vertrouwde plekje; daar waar ik me veilig voel. En laat dit nu juist dit weekend een belangrijk thema worden van ons verblijf.

Dag 1

Het weekend belooft in ieder geval droog en aangenaam warm te verlopen, althans meteorologisch gezien dan. Het hangt toch ook weer van de individuele mens af hoe dit gaat worden ervaren: ervaringen uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst, roepen ze altijd. Deze laatste uitspraak geldt overigens niet voor de verwachting aan natuurbeleving als het om mijn persoonlijke ervaring gaat. Drenthe is een prachtige provincie wat dat aangaat. En dat wordt nog maar eens bevestigd bij binnenrijden vanuit de polder. Blokzijl nog niet voorbij of je rijdt door een gedeelte van de Weerribben, met langs de weg de kenmerkende Overijsselse boerderijen. Soms oud, soms nieuw. Met zilverreigers, lepelaars en ooievaars aan de oevers van de sloten of op de akkers. Ja, ik weet het, dat is Overijssel, maar Drenthe is nog mooier. Het belooft een mooi weekend te worden, mijn vrees is weg.

De verzamelplaats is Restaurant de Roskam in Uffelte. Bij aankomst zitten Jaco, Dirk, Wietze, Walter, Peter, Tarun en Evert al aan de koffie, danwel thee. Harold en Roel arriveren nog geen 10 minuten later. Wim zal ‘s avonds aansluiten. De sfeer zit er gelijk al goed in. Sommigen hebben elkaar al meer dan een jaar niet gezien. En omdat Roel als oud-Drenth de routes heeft uitgezet, wordt hij stevig aan de tand gevoeld. En het duurt niet lang voordat de eerste steken onder water worden uitgedeeld. Langs de route die we vanmiddag zouden bewandelen zouden we tevens relicten van bominslagen in het landschap kunnen terugvinden, vertelt Roel. Waarna, hoe kan het anders, Evert de vraag stelt: wat hier in Drenthe is het waard om gebombardeerd te worden?

Na de koffie met appelgebak, al dan niet met slagroom, vertrekt het gezelschap voor de eerste wandeltocht. We worden direct al blij verrast door de aanwezigheid van een (bij nader inzien had ik het fout) Rode wouw. Eerder al zijn er roofvogels boven de kronen van nabijgelegen bomen waargenomen zonder dat daarvan de soort kan worden bepaald, maar nu vliegt deze mooie, acrobatische vogel pardoes over ons heen. De eerste kilometers leiden ons weg van het dorp en door het bos naar de zandverstuiving. Op deze eerste kilometers hebben we al het geluk enkele zeldzame bewoners van zowel het bos als de heide te mogen ontmoeten. De hazelworm, twee keer, en de ringslang. Voor mij is het in ieder geval de eerste ontmoeting met de hazelworm. Je moet snel zijn want ze zijn rap, die kronkelende wezens, maar gelukkig hebben we de foto’s van Peter nog.

Verschillende keren zijn er informatiestops waarbij Roel informatie geeft over Drenthe en het landschap. Zo ook wordt er stilgestaan bij de grafheuvels die er liggen vanaf de 4e eeuw voor Chr. Op een prachtige, iets verhoogde plek onder spaarzaam verspreide bomen genieten we in het gefilterde zonlicht met uitzicht op het heidelandschap van onze lunch.

Het valt op dat de carrousel van gesprekken nooit ophoudt. Dan spreek je met de een, dan met de ander. En komt er een pad-versmalling, loop je ineens met iemand anders te praten. Nooit saai, altijd met inhoud. Ook tijdens de lunch gaan gesprekken door. Maar het lijkt alsof er in deze entourage meer luchtigheid is, er worden grappen verteld en meer gelachen. Ook de T-shirts van Roel en Ramon komen ter sprake. Bij Roel gaat het over de tekst, bij Ramon gaat het over de lengte of was het toch zijn omtrek? Who knows.

Als we opbreken om verder te trekken dan vind ik het toch ook wel weer noemenswaardig dat als je dan omdraait om even te kijken of er iets is achter gebleven, dat je dan met lichte trots kunt constateren dat iedereen zijn rommel heeft opgeruimd en je niet of nauwelijks kunt waarnemen dat een groep van 10 daar heeft gebivakkeerd. We vervolgen onze weg langs een zandbaan, het is best wel warm en droog. Ondertussen wordt door Roel uitleg gegeven over het ontstaan van veen, veenkoloniën, veenwinning, plaggenhutten enz. Na enige tijd moeten we afscheid nemen van Harold. Door de blaren op beide voeten is het voor hem ondoenlijk geworden de reis te vervolgen. Hij en Tarun wandelen via een ‘kortere’ route naar de auto en zo naar de camping. Alles bij elkaar hebben ook zij nog 9,5 km gelopen. Of dat aan de leiding van Tarun heeft gelegen, laten we even in het midden. Het lijkt even op het boek uit onze jeugd: De tien kleine n…. maar om reden van historisch-racistisch kenmerken slaan we dit even over.

Na enige tijd naderen we gelukkig het bos want het droge zandpad eist zijn tol, de eerste zweetdruppels beginnen hier en daar zichtbaar te worden. Als dat zo doorgaat zal er misschien toch nog een pagina van het kinderboek moeten worden omgeslagen. Bij het verlaten van het bos staan we plots voor een van de grotere hunebedden van Nederland, de twee na grootste om precies te zijn. Nr. D 53. Deze kolossen van bijna 5000 jaar oud zijn de oudste historische vondsten van ons land. Even verderop ligt zijn kleinere broertje: de Nr. D 54. Na de nodige foto’s vlug weer in de benen, want we hebben nog een aantal km te gaan.

We lopen nog even langs het info centrum voor een sanitaire stop en een mammoetje en vervolgen onze weg. Op een of andere manier hebben wij toch iets met schapen, hoe zou dat komen… hmm…….? En ja hoor daar zijn ze weer: een kudde, zo groot heb ik hem nog niet eerder gezien, ruim 230 schapen. Na het passeren van wat cor10 stalen versies hiervan, zijn wij richting het dorp gelopen. Via de Torenakkers naderen wij, hoe kan het ook anders, de kerk, die uit de 12e eeuw stamt. Jammer dat hij gesloten is, anders hadden wij een bezoekje kunnen brengen. Na nog wat omzwervingen via de golfbaan en het zwembad komen we weer bij de Roskam. Met de auto rijden we naar camping De Blauwe Haan in Uffelte en melden ons netjes bij de receptie.

Glamping is kamperen ‘maar dan luxe’. Een soort natuurbeleving voor mensen die normaal al klagen als de vloerverwarming niet snel genoeg op temperatuur komt. De eerste verrassing komt direct bij binnenkomst: het sanitair is slim geïntegreerd in de tent. Té slim misschien. Het toilet staat namelijk letterlijk naast het bed. Niet ‘naast’ in de zin van een aparte ruimte, maar naast naast. Je kunt vanuit liggende positie bijna doortrekken zonder op te staan. Wat staat ons nog te wachten. Voor het eten deelt Alfred Mulder nog over zijn werk en leven in Israël als journalist voor het Reformatorisch Dagblad. Een veelzeggend verhaal over 35 jaar leven en werken tussen de Joden en Palestijnen.

Na een goed verzorgde maaltijd nog even met z’n allen de afwas doen. Nog snel even douchen en dan, in mijn geval voorzichtig het bed opgezocht, niet wetende wat er allemaal nog komen gaat. Bij het slapen gaan blijken de stapelbedden voorzien te zijn van matrassen met een bijzondere eigenschap: elke veer functioneert individueel en wil dat ook laten voelen. Bij iedere draai voel je elke veer afzonderlijk de spier even ‘masseren’. Comfort is hier duidelijk optioneel. De dekbedden lijken bovendien 

ontworpen voor een gemiddelde zomernacht in Zuid-Frankrijk. Helaas bevinden we ons niet in Zuid-Frankrijk, maar in een vochtige Nederlandse nacht waarbij je je eigen adem kunt zien. Uiteindelijk slapen we in lagen kleding die normaal alleen tijdens wintersport acceptabel zijn. En als de nacht eindelijk valt en we denken dat erger niet meer kan, begint het concert. Links van mij een zware dieselmotor, rechts een nerveuze kettingzaag en bovenin de tent een tweecilinder viertakt en iemand die klinkt alsof hij met iedere ademhaling een opblaasboot oppompte. Het is indrukwekkend hoe vijf mensen gezamenlijk een volledig bosgebied wakker kunnen houden. En ik maar denken dat dat het truckerfestival was die de boel wakker hield.

Nee, voor mij de volgende keer gewoon tentje, matje en een slaapzak. Goed gedaan, Peter en Walter! Maar niet gezeurd, dit is allemaal buitenkant.

Dag 2

Na een koude rusteloze nacht ben ik blij dat ik er vroeg in ben gestapt. Niet geslapen, toch uitgerust. Met frisse moed de nieuwe dag tegemoet. Vanmorgen komt Egbert Jans een dagopening verzorgen. Om 8:15 uur zit iedereen klaar met een bak koffie of thee in afwachting van zijn komst. Bepakt met een groot ingepakt schilderij (replica) stapt hij de warme tent binnen (het kan dus wel). Ik ben wat verwonderd en denk: wie komt voor een half uurtje nu met zo’n pakket helemaal naar hier om een ‘verhaaltje’ af te steken? Maar dit is een ondermaatse gedachte van mij. Ik mag het geen preek noemen maar wat Egbert komt vertellen snijdt meer dan hout. Onderwerp: schilderij van Rembrandt: de Verloren zoon/Wachtende vader. Wat roept het beeld bij jou op als het gaat over thuis komen. En dan de vragen die we meekrijgen om gedurende de dag (wandeling) te beantwoorden. Ze hebben mij en ik denk de meesten, veel gedaan.

Als ik zeg dat dag twee qua wandeling, natuurbeleving de minste is, dan wordt dit ruimschoots goed gemaakt door de ochtendopening. Voor de wandeling zelf begeven we ons middels onze voiture naar ‘Oude Willem’ voor een wandeling van zo’n 18-19 km. Walter heeft ons voor vandaag even verlaten, een speciale activiteit met zijn beide zoons roept hem elders. Oude Willem, een 75 ha groot natuurgebied wat in korte tijd (16 jaar) is omgevormd van landbouwgrond en stuifzanden naar bos en heidegebied. De wandeling zal voor een enkeling als een bijna nachtmerrie gezien worden. Roel is na ruim een km de weg al kwijt, en bij het naderen van Diever, whats in a name, meent Evert dat we bij de parkeerplaats van onze auto’s zijn en stapt bijna bij vreemden in de auto in veronderstelling dat het zijn auto is. En weer kunnen we bijna een pagina van het verhaal 10 kleine n… omslaan.

Even verderop is Hunebed D.52 te bewonderen en wordt contact gelegd met een familie die voor ons de groepsfoto wil vastleggen. Na het doorkruisen van het landgoed en vakantiepark Wildryck belanden we in het achtergelegen bos en komen bij een recent aangebracht bouwwerk met de tekst: “Wat verandert als jij meebeweegt met het moment?” Dat is weer aanleiding voor Ramon om een pseudo betoog te houden wat eindigt in de laatste vraag van Egbert Jans, vraag 4. Een meervoudige vraag maar één wat voor mij de kernvraag vormt: “kan jij zelf ook de houding van de vader aannemen naar (potentiële) zonen en dochters?” Die we in een kring staand in het bos bespreken. Best wel bijzonder. We zetten de wandeling voort en belanden zo na enige kilometers bij een monument ter nagedachtenis aan een terplekke neergestorte Halifax. Helaas blijkt, uit onderzoek, dat het verhaal over het boven de grond uitstekende staartstuk een broodje aap verhaal is. De Halifax is 1500 meter verderop neergekomen. Een staartstuk hebben we dus nooit kunnen waarnemen.

Voldaan keren we terug naar de auto en stellen voor alle zekerheid vast dat Evert in de goede auto stapt en naar de camping afreist. Op de camping neemt iedereen de gelegenheid zich op te frissen en een uiltje te knappen alvorens voor het diner naar de Roskam af te reizen en Walter en zijn beide zoons zich daar bij ons voegen. Het moet vermeld dat het eten in de Roskam erg goed is, niets op aan te merken. Na het diner waarbij het nagerecht voor de één een holle kies vult en de ander het nauwelijks weggewerkt krijgt, vertrekken we vermoeid maar voldaan campingwaards. De slechte nachtrust en de leeftijd gaat dan toch meetellen na een wandeling van 17-18 km en ik besluit niet mee te doen aan de ietwat luidruchtige quiz, bijbelteksten herkennen.

Met een dubbel dekbed en, ja echt, extra kleding aan, ga ik voor tienen naar bed. Om 24:00 uur word ik wakker omdat ik het te warm heb. Het is dan erg stil…. tot de motoren aangaan.

Dag 3

Alweer de laatste dag. En dan staan de eerste uren altijd in het teken van opruimen en klaarzetten voor vertrek. Maar nu lijkt alles veel relaxter te gaan en er tijd over te zijn. Als alles gereed is gezet en de tafels gedekt met een overvloed aan ontbijt hebben we een moment van stilte en gebed. Jaco haalt onder andere psalm 91:1-16 aan: wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten.

Na het ontbijt worden de onderkomens leeggeruimd, aangeveegd en het inventaris weer opnieuw verdeeld. Tevreden kunnen we de deuren dicht trekken en onze spullen in de auto zetten voor de tocht naar de laatste wandelroute; Dwingelderveld. Al snel na de start zijn we het spoor bijster. Laten we zeggen dat het ligt aan het natuurschoon, want dat moet gezegd, het is er prachtig, erg gevarieerd, mooie doorzichten, veel onderbegroeiing waardoor er ook veel vogels zitten en daar word je dan door afgeleid. Het maakt ook niet veel uit, het weer is goed, we hebben de tijd want de route is korter en het is er gewoon mooi. Vooral als we later ook nog een herder met haar kudde en honden tegenkomen, wat een plaatje.

De gesprekken gaan onverminderd door maar krijgen nu ook andere onderwerpen en gaan wat meer vooruitkijken, naar bijvoorbeeld aanstaande zomerwandeling in Tirol. Of cursussen smeden komend najaar. Bij aankomst op de parkeerplaats wordt nog snel een groepsfoto gemaakt: ‘want die hebben we nog niet’, alvorens afscheid te nemen. Voor sommigen tot zondag, anderen tot over een maand en weer anderen ….. ja dat kan wel weer een jaar duren. Maar uit het oog is hier niet uit het hart. Zoals Egbert het in zijn reactie in de app zei: een gave club, kostbaar. Dat mogen wij ons bewust zijn en dit niet in de laatste plaats door Hem die ons bindt in dit alles.

8-5-2026 – hike: de geschiedenis van Drenthe: 13,5 km.
9-5-2026 – hike: Hunebed D52 Diever – Weide in het Drents Friese Wold rondtocht vanuit Oude Willem (komoot): 15,8 km.
10-5-2026 – hike: vanuit Bezoekerscentrum Dwingerveld (witte route): 8,3 km.

Verslag geschreven door Frank Rammeloo